Bliski Wschód, którego integralną część stanowi jest Arabia Saudyjska, jest kolebką cywilizacji. W tym miejscu człowiek po raz pierwszy zakładał osady, rozwijał rolnictwo, prowadził hodowlę inwentarza, prowadził handel i stworzył język pisany, ustanawiając podstawy dla rozwoju takich cywilizacji jak Babilon, Niniwa, Fenicja i Egipt. Objęła swym zasięgiem inne wielkie cywilizacje: grecką i rzymską, które rozkwitały wykorzystując społeczne i ekonomiczne rozwiązania, których pionierami byli mieszkańcy Półwyspu Arabskiego.

Mieszkańcy Półwyspu Arabskiego rozwinęli odrębną cywilizację, która oparła się obcym podbojom. Utrzymywali kontakty gospodarcze i kulturalne, handlując z ludnością zamieszkującą obszar Żyznego Półksiężyca, czyli tereny dzisiejszego Iraku, Syrii i Turcji, a także z mieszkańcami Egiptu, Imperium Rzymskiego, a nawet krajami spoza regionu.

Miasta zachodnich i północnych obrzeży Półwyspu Arabskiego znajdowały się na głównym lądowym szlaku handlowym. Wzdłuż tego szlaku odkryto liczne ślady potwierdzające istnienie stosunków handlowych już w 3000 r p.n.e. Artykuły, którymi handlowano w tamtym okresie to przede wszystkim produkty rolnicze, przyprawy, tkaniny, złoto i żywica olibanowa.

Styl życia zamieszkujących te tereny Arabów był silnie powiązany z pustynią, co wykształciło w nich mocne poczucie niezależności i zdolność przystosowywania się do trudnych warunków naturalnych. Część Arabów zajęła się rolnictwem, zakładając swoje osady wokół studni lub na terenie oaz, podczas gdy inni zostali nomadami, podróżującymi ze swoimi stadami, poprzez pustynie w poszukiwaniu wody i pastwisk. Miasta-karawany usytuowane były na zachodnim wybrzeżu Morza Czerwonego. Środowisko pustynne, pomimo niesprzyjających warunków przetrwania, zapewniało jednak izolację i ochronę Arabom na przestrzeni wieków.