Mahomet urodził się około 570 roku n.e. w rodzinie należącej do plemienia sprawującego rządy w Mekce. Mekka, miasto leżące na szlaku karawanowym w zachodniej części Arabii, rozrastała się wokół Kaaby (Domu Boga), starożytnej świątyni wzniesionej przez Abrahama i jego syna Izmaela. Arabia przedmuzułmańska była politeistyczna, a w Kaabie i wokół niej czczono liczne podobizny pogańskich bożków.

Osierocony jako dziecko, Mahomet spędził wiele lat na pustyni wśród beduinów, rozwijając swoje zamiłowanie do bogatego języka arabskiego. Jako młody człowiek, zanim poświęcił życie islamowi, wiele podróżował z karawanami kupieckimi.

W 610 roku, za pośrednictwem Archanioła Gabriela, Bóg przekazał Mahometowi Swoje słowo. W ten sposób stał się on wybranym apostołem boskiego objawienia i zaczął głosić koncepcję Boga Jedynego. Nazwa nowej religii, islam, oznacza "poddanie się woli Boga". Wyznawcy islamu, muzułmanie, to "ci, którzy poddają się woli Boga".

Boskie objawienie, dokonane przez osobę Mahometa, nie zostało przyjęte w Mekce jednogłośnie. Poganie bojąc się nowej monoteistycznej religii, a kupcy chcąc utrzymać dochodowy handel pielgrzymkowy, intensywnie przeciwstawiali się wyznawcom islamu. Aby uniknąć śmierci w wyniku skrytobójczego zamachu, Mahomet z garstką gorliwych zwolenników wyemigrował do Medyny. Od tej emigracji czyli hidżry datuje się początek kalendarza i historii muzułmańskiej społeczności. W 629 roku Prorok Mahomet powrócił do Mekki bez rozlewu krwi, zniszczył figury bożków w Kaabie, a mieszkańcy Mekki przyjęli islam.