Poziom produkcji ropy naftowej w Arabii Saudyjskiej różni się w zależności od sytuacji na światowych rynkach oraz limitów wyznaczonych przez OPEC (Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową). Najwyższa Rada ds. Ropy Naftowej i Minerałów (SCPM) została utworzona w 1999 r. w celu nadzorowania kwestii związanych z ropą, i utrzymała dotychczasową, konsekwentną politykę Arabii Saudyjskiej w obszarze rynku naftowego. Jej celem jest zapewnienie równowagi, a także zabezpieczenie interesów krajów eksportujących ropę, jak również umożliwienie wzrostu gospodarczego na świecie poprzez zapewnienie ciągłości dostaw oraz utrzymywanie stabilności cen ropy naftowej na rozsądnym poziomie.

W 1993 r. kraje OPEC dostarczyły około 37 proc. światowej produkcji ropy naftowej, w tym Arabia Saudyjska dostarczyła 12 proc..

Jako założyciel i główny członek OPEC, Arabia Saudyjska przyjęła wiodącą rolę w kształtowaniu polityki tej organizacji, pełniącej funkcję konstruktywnej siły w dziedzinie energetyki. OPEC utworzono w 1960 r. w celu ujednolicenia polityki państw eksportujących ropę naftową i zapewnienia stabilizacji na światowych rynkach, poprzez wyeliminowanie niepotrzebnych i szkodliwych fluktuacji cen ropy naftowej. OPEC dba o interesy swoich członków i jest zaangażowana w zapewnienie nieprzerwanych dostaw ropy naftowej na rynki zagraniczne. Innym celem OPEC jest zapewnienie odpowiednich zysków dla inwestorów kapitałowo zaangażowanych w przemysł naftowy.

Jako największy producent w ramach organizacji, Arabia Saudyjska zdaje sobie sprawę ze znaczenia stabilności globalnej gospodarki, i w związku z tym występuje w roli arbitra łagodzącego spory wewnątrz OPEC. Na przestrzeni lat Królestwo pomagało zapobiegać kryzysom, które mogłyby dotknąć zarówno producentów ropy naftowej, jak i jej odbiorców. Na przykład podczas kryzysu w Zatoce Arabskiej w latach 1990-91 rynki światowe zostały pozbawione około 4 milionów baryłek ropy naftowej dziennie, których wcześniej dostarczały Kuwejt i Irak. Arabia Saudyjska natychmiast zareagowała na tę sytuację podniesieniem poziomu produkcji. Tym samym Królestwo zapobiegło sytuacji, która mogłaby zachwiać równowagą na rynkach światowych i wywołać bardzo negatywne skutki. Podobnie, podczas silnych fluktuacji pod koniec lat 90-tych, jak i w 2003 r. (wojna w Iraku), Królestwo każdorazowo podnosiło poziom produkcji ropy naftowej.