W początkach XVIII w. szejch Mohamed Bin Abdul Wahhab, syn sędziego religijnego, wzywał muzułmanów do przywrócenia islamowi jego pierwotnej formy. Początkowo prześladowany, później znalazł schronienie w mieście Dirija, znajdującym się pod panowaniem Muhammada Bin Sauda, członka prominentnej rodziny Al-Saudów. Partnerstwo tych dwóch mężczyzn doprowadziło do powstania Arabii Saudyjskiej.

Do XIX w. pod rządami rodziny Al-Saudów znalazła się dużą część Półwyspu Arabskiego. Wzrost znaczenia i siły państwa Saudów, zaniepokoił Imperium Osmańskie, które wysłało swoje wojska (czterokrotnie), w celu powstrzymania wpływów rodziny Saudów. Ostatecznie Osmanie zdobyli Diriję, kończąc w ten sposób pierwszą fazę rządów rodziny Saudów w 1818 r.

Do 1824 r. Saudowie odzyskali polityczną kontrolę nad centralnymi obszarami półwyspu i raz jeszcze rozpoczęli władanie tym regionem ze swojej nowej stolicy Rijadu, znajdującej się w pobliżu Diriji. W 1865 r. rozpoczął się okres niepokoju i wojen plemiennych, które wykorzystała rodzina Al-Rashid, rozszerzając swoją władzę, przy pomocy Osmanów, na tereny państwa Saudów. Rodzina Saudów, pod przywództwem Abdul Rahmana, została zmuszona do emigracji w 1891r. Zanim osiedlili się w Kuwejcie zamieszkiwali na obrzeżach pustyni Pustej Ćwiartki.

Dwudziestojednoletni Abdul Aziz Bin Abdul Rahman Al-Saud opuścił Kuwejt w 1901 r., z zamiarem odzyskania terenów należących do jego ojców i roztoczenia opieki nad świętymi miastami Mekką i Medyną. Odznaczając się niebywałą odwagą zwyciężył w bitwie o Rijad w 1902r. To wydarzenie przyjmuje się za początek powstania nowego państwa Arabii Saudyjskiej. Po ustanowieniu w Rijadzie swojej siedziby, Abdul Aziz przystąpił w następnych latach do jednoczenia różnych regionów w jeden naród.

23 września 1932 r. państwo przyjęło nazwę Królestwo Arabii Saudyjskiej, jako kraj islamski, w którym obowiązującym językiem został arabski, a święty Koran pełni rolę konstytucji.

	Król Saud Bin Abul Aziz 1953-1964

Stabilizacja i dobrobyt, które panują w Arabii Saudyjskiej przez ponad 70 lat, w dużej mierze są efektem dziedzictwa jakie pozostawiły rządy legendarnego założyciela Królestwa. Król Abdul Aziz był wyjątkowym przywódcą, o olbrzymiej wyobraźni i wizji, dzięki czemu Arabia Saudyjska weszła na drogę rozwoju, zajmując należne jej miejsce na arenie międzynarodowej. Mimo, że nigdy nie opuszczał krajów świata arabskiego, zawsze zadziwiał zagranicznych gości swoją przenikliwością w sprawach międzynarodowych, a swym życiem dowiódł, iż był wytrawnym mężem stanu. Zdyscyplinowany, wstrzemięźliwy, inteligentny i odważny, a jego liczne talenty były dodatkowo wzmocnione głęboką wiarą w Boga.

Podczas swego panowania, Król Abdul Aziz położył fundamenty pod modernizację swojego kraju. Rozpoczął tworzenie infrastruktury kraju, początkowo budując drogi i podstawowy system komunikacji, a następnie wprowadził nowoczesną technologię, podniósł poziom edukacji, służby zdrowia i rolnictwa.

Saud, najstarszy syn Abdul Aziza, wstąpił na tron po śmierci swojego ojca w 1953 r. Powołał Radę Ministrów oraz stworzył Ministerstwa Zdrowia, Edukacji i Handlu. W 1957r. powstała duża liczba szkół oraz otwarto pierwszą szkołę wyższą - Uniwersytet Króla Sauda. Również w 1957 r. Król Saud złożył wizytę, jako pierwszy saudyjski monarcha, w Stanach Zjednoczonych. W 1962 r. Arabia Saudyjska sfinansowała międzynarodową islamską konferencję, na której zdecydowano, iż siedzibą Światowej Ligi Muzułmańskiej będzie Mekka.

	Król Faisal Bin Abdul Aziz 1964-1975

W 1964 r. na tron wstąpił Faisal Bin Abdul Aziz. Rządy króla Faisala charakteryzowały się poszanowaniem tradycji, połączonym z zamiłowaniem do innowacji. Podczas gdy jego ojciec nadał kształt Królestwu, Faisal zbudował i scalił państwo. Jego szerokie doświadczenie w kwestiach międzynarodowych, zdobyte w młodym wieku, wpłynęło na duże zaangażowanie w politykę zagraniczną Królestwa w okresie jego panowania. Dla pogłębienia więzi między islamskimi narodami, wiele podróżował po Świecie Arabskim i Islamskim. Objął też ścisłą kontrolą politykę fiskalną kraju i w 1970 r. zainicjował, w pełni udany, pierwszy Pięcioletni Plan Rozwoju, który pozwolił na szybki rozwój Arabii Saudyjskiej. Król Faisal był głównym inicjatorem powstania Organizacji Konferencji Islamskiej w Dżuddzie w 1971 r., w którym udział brały kraje islamskie, zaangażowane w budowanie jedności muzułmanów i współpracy między nimi. Król Faisal został wybrany "człowiekiem roku" magazynu Time w 1975r., będąc jednym z najbardziej respektowanych liderów światowych, jak również jedną z najbardziej wpływowych osób.

	Król Khalid Bin Abdul Aziz 1975-1982

Król Khalid Bin Abdul Aziz objął tron po Królu Faisalu w 1975r. Pod jego przywództwem Arabia Saudyjska kontynuowała proces intensywnego rozwoju. Król Khalid przeprowadził Drugi i Trzeci Program Rozwoju w 1975 i 1980 r., w wyniku których powstała infrastruktura kraju. W tym czasie podniósł się znacznie poziom życia, a Królestwo zdobyło uznanie w regionie i na arenie międzynarodowej. Podczas rządów Króla Khalida powstało Rada Współpracy Krajów Zatoki (GCC) w 1981r. GCC łączy Arabię Saudyjską z sąsiednimi krajami: Bahrainem, Kuwejtem, Omanem, Katarem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi w celu koordynacji działań i współpracy w kwestiach ekonomicznych i bezpieczeństwa.

	Król Fahd Bin Abdul Aziz Al-Saud

Obecny lider Królestwa, Król Fahd Bin Abdul Aziz zajął tron po Królu Khalidzie w 1982 r. Kierował on dalszym procesem rozwoju kraju i dywersyfikacji struktury jego gospodarki, prowadzącej do zmniejszenia roli wydobywania ropy naftowej. Podczas jego panowania nastąpił intensywny wzrost roli sektora prywatnego, w którym obecnie wytwarza się 1/3 produktu krajowego brutto.

Król Fahd rozpoczął swoją znakomitą karierę służenia krajowi ponad pół wieku temu. Jako młody człowiek, reprezentował Królestwo podczas wydarzeń międzynarodowych. Jego pierwszą eksponowaną i znaczącą funkcją było stanowisko Ministra Edukacji podczas rządów Króla Sauda. Jako pierwszy Minister Edukacji w Królestwie odegrał znaczącą rolę w planowaniu i wdrażaniu programów edukacyjnych, mających poprawić poziom szkolnictwa i uczynić je dostępnym dla wszystkich obywateli. W 1962 r. jeszcze jako Książe został Ministrem Spraw Wewnętrznych, a w 1967 r. drugim Wicepremierem. W 1975 r. Książe Fahd został uznany następcą tronu i objął stanowisko wicepremiera. Tym samym stał się on aktywnym uczestnikiem postępu i rozwoju Arabii Saudyjskiej, który rozpoczął się wraz z wprowadzeniem pierwszego Planu Pięcioletniego w 1970 r. Wśród osiągnięć Króla Fahda w dziedzinie spraw zagranicznych, należy wymienić jego propozycję z 1981 r. dotyczącą projektu rozwiązania konfliktu arabsko-izraelskiego znanego jako Plan Fahda, który został przyjęty przez Ligę Państw Arabskich jako Inicjatywa Fez. 

Kiedy został Królem był już znany jako doświadczony przywódca. Swoje wysiłki skoncentrował na budowie dobrobytu w Arabii Saudyjskiej poprzez wprowadzanie kolejnych Planów Rozwoju, których głównym założeniem było planowanie rozwoju systemu edukacji, rozbudowy i dywersyfikacji gospodarki oraz racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych.

Na scenie krajowej, Król Fahd wprowadził szereg reform, mających na celu ułatwienie dalszego rozwoju Arabii Saudyjskiej. Chcąc poprawić wydajność i efektywność administracji publicznej, Król Fahd w 1992 r. ogłosił nowe rozporządzenie dotyczące systemu rządów, wprowadzające Madżlis Al-Szura (Rada Konsultacyjna) oraz podział administracyjny kraju. W 1993r. wprowadził rozporządzenie o Radzie Ministrów. 29 grudnia 1993 r. Król Fahd rozpoczął pierwsze posiedzenie Madżlis Al-Szura, ciała złożonego z 60 wysoko wykwalifikowanych obywateli Saudyjskich wyspecjalizowanych w różnych dziedzinach, które doradza Królowi. W oparciu o koncepcję Szury (konsultacja), która zawsze była wykorzystywana przez saudyjskich władców, wprowadzono nowy system o bardziej sformalizowanej strukturze, która lepiej odpowiada potrzebom nowoczesnego państwa. Król Fahd przyjął także dekret o Radzie Szkolnictwa Wyższego i Systemu Uniwersytetów. To nowe prawo umożliwiło lepsze funkcjonowanie systemu szkolnictwa oraz sprostanie nowym wyzwaniom i potrzebom kraju, takim, jak rosnące zapotrzebowanie na wykształconych i wysoko kwalifikowanych pracowników.

Jako Strażnik Dwóch Świętych Meczetów w Mekce i Medynie, Król Fahd kontynuował politykę wcześniejszych przywódców, zakładającą rozwijanie zaplecza w miejscach świętych i w całym Królestwie w celu usprawnienia corocznej pielgrzymki muzułmanów z całego świata. Dzisiaj ponad 2 miliony pielgrzymów bierze udział w corocznej pielgrzymce Hadżdż. W 1992 r. zainicjowany i nadzorowany przez Króla Fahda projekt został ukończony. Dzięki temu zwiększono pojemność Świętego Meczetu, który obecnie może przyjąć ponad milion wiernych, a także Meczetu Proroka, który może pomieścić ponad pół miliona wiernych.

Na arenie międzynarodowej Król Fahd pomógł w osiągnięciu pojednania pomiędzy Arabami oraz innymi narodami islamskimi, przede wszystkim poprzez Ligę Państw Arabskich, Organizację Konferencji Islamskiej i inne międzynarodowe fora. Podczas kryzysu w Zatoce Arabskiej, odegrał kluczową rolę w przywracaniu prawa międzynarodowego i wdrażaniu rezolucji ONZ. Król Fahd odegrał istotną rolę w jednoczeniu krajów arabskich, islamskich i innych, które popierały wyzwolenie Kuwejtu. Król Fahd odegrał także aktywną rolę w poszukiwaniu pokojowych rozwiązań kryzysów w Bośni-Hercegowinie, Libanie, Afganistanie, Somalii i innych rejonach świata. Jego decyzją, Arabia Saudyjska wielokrotnie udzielała natychmiastowej pomocy krajom dotkniętym klęskami.

Wśród wielu dokonań Króla Fahda na arenie międzynarodowej jest również Porozumienie z Taif. Po latach dyskretnych, zakulisowych zabiegów dyplomatycznych, w 1989r. parlament libański spotkał się w Taif w Arabii Saudyjskiej, gdzie powstał rząd pojednania narodowego, co zakończyło 15 letnią wojnę domową. Król Fahd również aktywnie wspierał odbudowujący się Liban, zapewniając mu m.in. pomoc finansową. Jako obrońca pokoju, wspierał proces pokojowy na Bliskim Wschodzie, w tym deklarację pryncypiów z 13 września 1993r., pomiędzy Organizacją Wyzwolenia Palestyny i Izraelem. Był to pierwszy krok na drodze normalizacji stosunków pomiędzy krajami arabskimi a Izraelem.

	Wicepremier i Naczelnik Gwardii Narodowej - Następca Tronu Książe Abdullah Bin Abdul Aziz

Książe Abdullah Bin Abdul Aziz został Następcą Tronu i wicepremierem w 1982r., natomiast zwierzchnikiem Gwardii Narodowej jest od 1962r. Książe Abdullah brał udział w kształtowaniu Planów Rozwoju Królestwa oraz odegrał aktywną rolę w rządzeniu krajem. Wydatnie przyczynił się do procesu konsolidacji i jednoczenia Królestwa jako rozjemca i arbiter na poziomie regionalnym.

	Drugi Wicepremier i Minister Obrony i Lotnictwa - Książe Sultan Bin Abdul Aziz

Książe Sułtan Bin Abdul Awiz został drugim wicepremierem w 1982 r., a od 1962 r. jest ministrem obrony i lotnictwa. Pomagał w budowaniu i modernizacji sił zbrojnych Królestwa, jak również miał swój udział w rozwoju narodowych linii lotniczych - Saudia, które stały się przewoźnikiem światowej klasy. Książe Sułtan był także zawsze aktywnym uczestnikiem w sprawach administracji i rozwoju Królestwa.